چهارشنبه, 30 مرداد 1398
شناسه خبر:503

عبد الله بن عبد الرحمن الدارمي

  • انداز قلم

امام الحافظ عبد الله بن عبد الرحمن بن الفضل بن بهرام بن عبد الله الدارمي السمرقندي، معروف به عبدالله الدارمی در سال 181هـ.ق در شهر سمرقند به دنیا آمد. وی در همان روزی به دنیا آمد که عبدالله ابن مبارک (شاگرد امام ابوحنیفه) از دنیا رفت.

امام دارمی ـ رحمه الله ـ در فضایی آکنده از علم و حلم پرورش یافت؛ به گونه ای که یکی از متفکران زمان خود شد و فقیهی چیره دست گردید که به تمام اصول و اسرار شریعت و احکام آن احاطه نمود. وی یکی از ارکان محکم دین و از حفاظ علوم شرعی گشت و با نظر تیز خود کالبد احکام را شکافت.
امام دارمی ـ رحمه الله ـ برای تحصیل علم، سرزمین گسترده جهان اسلام را جولانگه خود ساخت و در طلب علم به اقصی نقاط عالم اسلامی سفر نمود.
عبدالله الدارمی در خراسان از علمایی همچون عثمان بن بجلة، محمد بن سلام و... علم فرا گرفت و آنگاه عازم عراق گشت و در مقابل اساتیدی همچون عبيد الله بن موسى، أبي نعيم، روح بن عبادة، عبدان و... زانوی تلمذ زد و آنگاه آهنگ مصر نموده از سعيد بن أبي مريم، أبا صالح و... کسب فیض نمود.
هنوز عطش علم آموزی عبدالله فروکش نکرده بود، لذا راه حجاز را در پیش گرفت و در حلقه درس المقرئ، الحميدي، ابن أبي أويس و... نشست و آنگاه راهی شام شد و از حمد بن يوسف الفريابي، أبي اليمان، أبي مسهر و... علم آموخت.
دارمی رحمه الله همچون زنبور عسل بود که همواره به سوی گل های خوش بو می شتافت و شهد آنان را می مکید. به گونه ای که «امام مزی ـ رحمه الله ـ» 114 استاد برای او ذکر کرده است.
وی جامع معارف زمان خود شد، به تا جایی که در تقوی نشانه ای، در فقه و علم دریایی و در زهد علامتی گشت.
دارمی ـ رحمه الله ـ قبله اهل علم گشت، چنان که از اقصی نقاط جهان برای استفاده از علم بی مانندش به سوی وی می شتافتند. امام مزی 40 تن از شاگردان وی را نام می برد که از میانشان می توان به امام مسلم حجاج نیشابوری، (مؤلف صحیح مسلم) امام ترمذی، (مؤلف جامع الترمذی) امام ابو داود،(مؤلف کتاب ابی داود) امام بخاری، (مؤلف الجامع الصحیح) ذهلی،  ابوزرعة، ابوحاتم و.. اشاره کرد.
علمای زیادی به بزرگی و عظمت جایگاه وی شهادت داده اند که اقول برخی را به عنوان مشت نمونه خروار ذکر می کنیم:
قال الإمام أحمد: عرضت عليه الدنيا فلم يقبل. وقال: كان ثقة وزيادة. وقال: إنه إمام
امام احمد می فرماید: دنیا را به وی دادند، نپذیرفت. بالاتر از ثقه بود. او امام است.
قال محمد بن عبد الله بن نمير: غلبنا عبد الله بن عبد الرحمن بالحفظ والورع
محمد بن عبد الله بن نمير می گوید: حافظه و تقوای عبدالله بن عبدالرحمان بیش از ما بود.
قال أبو حاتم الرازي: عبد الله بن عبد الرحمن إمام أهل زمانه.
أبو حاتم الرازي می فرماید: عبد الله بن عبد الرحمن  امام زمانه اش بود.
از وی تصانیفی به جا مانده که می توان از میانشان به المسند، التفسير و الجامع اشاره کرد.
احمد بن سیار مروزی می گوید: امام دارمی یک روز قبل از عرفه (روز ترویه) سال 255 بعد از نماز عصر فوت نمود و در روز عرفه که مصادف بود با روز جمعه به خاک سپرده شد.
گردآورنده: محمد امین بلیغ
منابع ــــــــــــــــ
تهذيب الكمال (15/210-217)
تهذيب التهذيب (دار الفكر) (5/258-259)
سير أعلام النبلاء (12/224-232(