توي قايق دنيا كه نشسته اي بايد پاروي آخرت را كنار نگذاري. آنها كه پا، روي حقيقت مي گذارند، از آتشفشان جهنم بي خبرند! دنيا، سرنخي است كه به دست ما داده اند، تا به وسيله آن آخرت را پيدا كنيم! دنيا، دريايي است كه بايد در آن شنا كرد؛ اما نبايد غرقش شد.

توي اين دريا صدف هاي صلاح، مرواريدهاي رنگين ريا، گوش ماهي هاي حيا، گنجينه هاي عظيم معنا، و از اين قبيل چيزها فراوان يافت مي شود. مهم اين است كه تو دست خودت را به كدام يك از اينها بند كني. مهم اين است كه نگاه تو به كجاي اين عالم گره بخورد و چگونه از ميان اين امواج خروشان و فريبناك، گليم خودت را از آب بكشي و لباسهاي چركين انديشه و عملت را روي تاب پاكي ها بيندازي تا تطهير شوند، و براي رسيدن به ساحل سادگي شتاب كني.
    مي داني، براي آن كه راه گم نكني فانوس هاي دريايي را در جاي جاي منظر تو، كار گذاشته اند. اين ديگر با خود توست كه نور را نشان سنگ نگيري، خورشيد را به دست فراموشي نسپري و پاي پايداري در پيمودن پله هاي ساحل را كوتاه نكني!
    مرغان دريايي هم، در زمين و زمان، گوش هاي دلت را با ترنم نغمه هاي آگاهاننده خود مي نوازند. پنجره قلبت را اگر باز نگه داري، بستن چشم هاي هوا و هوس را به خوبي برمي تابي.
    تو، يك كتاب هستي كه سطرهايت را با خطوط درشت و روشني نوشته اند. نبايد بگذاري كه پستي هاي جهان، پسته هاي خندان اعمالت را به گريه وا دارند. نبايد آن قدر پست شوي كه در سر هر پست، با ديدن يك نشان ساده از زيبايي هاي ظاهري دنيا، آخرت را فدا كني. نبايد در تور دفتر خدماتي دنيا، بدون ويزاي آخرت ثبت نام كني! آن قدر كوچك است كه نبايد بزرگي خودت را به پايش بريزي، و آن قدر بزرگ است كه هرچه كوچكي كني، كمتر به غرور و شرور آن مبتلامي شوي!
    دنيا در اصل زيباست، به شرط آن كه آدم ها چهره اش را زشت نكنند. دنيا در حد خودش خوب است، در صورتي كه بدها آن را به بديها نيالايند. بعضي ها هستند كه با سيلي دنيا، صورت خودشان را سرخ نگه مي دارند، و بعضي ها خودشان را در بست به سيل دنيا مي سپارند و از پايگاه آخرت دور مي شوند.
    بدون شك، يك روز زلزله قيامت، خانه دنيا را خواهد لرزاند. آن وقت اگر كسي مجهز نباشد، جواز رهايي و پيروزي را به دست نخواهد آورد. آن وقت، كيف كثيف هاي دنيا را از دست آدم مي گيرند و چمدان چگونه زيستن او را وارسي مي كنند.
    خوش به حال آنهايي كه با چاق شدن بي اندازه در اين دنيا، موجب لاغري خودشان در آن دنيا نمي شوند. خوش به حال آنهايي كه مال دنيا را آن قدر «جمع» نمي كنند كه ثروت آخرت را از وجود آنها «تفريق» كنند. خوش به حال آنهايي كه اسير «ضرب» دنيا نمي شوند، از ضربه هاي قيامت مصون مي مانند و هميشه خوبي هايشان را ميان همگان تقسيم مي كنند!…

شيرين عزيزي

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.