مولوی شخ جامی در پایان سخنانش گفت:سعی کنیم بر زبان خود خوبی ها را جاری کنیم، ذکر، تلاوت ، وعظ ، ارشاد، امر به معروف و نهی از منکر و از آفات زبان دوری نماییم. و باید تلاش کنیم معروفات در جامه گسترش یابد. قیام حضرت حسین  رضی الله عنه هم برای همین بود که معروفات در جامعه گسترش یابد.

مولوی عبدالغفار شیخ جامی در سخنان مراسم نماز جمعه این هفته به ادامه مبحث “آفات زبان” پرداخت و غیبت را یکی از بدترین آفات زبان برشمرد.
مولوی شخ جامی فرمود: طبق حدیث رسول مکرم اسلام  صلی الله علیه و سلم  غیبت از زنا هم بدتر است، چرا که شخص زناکار گناهش در نظرش بزرگ می آید و توبه می کند، ولی غیبت کننده اولا گناهش را بزرگ نمی داند که توبه کند و ثانیا اگر هم خواسته باشد توبه کند چون حق العباد است باید اول از شخصی که غیبت او را کرده حلالیت طلبد و آنگاه توبه نماید. علت دیگر اینکه غیبت از زنا بدتر است این است که مضرات غیبت بیشتر از مضرات زنا است.گرچه زنا هم گناه کبیره و جرم بزرگی است؛ اما غیبت مفاسدش بسیار زیاد و باعث تباهی یک جامعه می گردد.
اما در باره اینکه غیبت چیست؟ باید گفت: غیبت بیان کردن خصلت و یا حالت شخصی در پشت سر اوست که اگر در جلو روی او گفته شود شخص ناراحت می شود. از پیامبر  صلی الله علیه و سلم  سوال شد . یا رسول الله اگر عیبی که ما از شخص پیش دیگران بیان می کنیم در وجود او باشد باز هم غیبت است؟ رسول  صلی الله علیه و سلم  فرمودند: اگر آن عیب در وجودش باشد غیبت او را کرده اید  اگر نباشد تهمت است.
مولوی شیخ جامی در باب وعیدهایی که برای غیبت کننده آمده است گفت: رسول خدا در شب معراج وقتی گذر ایشان به اهل دوزخ افتاد افرادی را  دیدند که با ناخن چهره ی خود رامی خراشیدند! سوال کردند که این ها چه کسانی اند؟: عرض شد: اینان کسانی هستند که در دنیا غیبت دیگران را می کردند. همچنین خداوند در قرآن غیبت مسلمان را به خوردن گوشت مرده تشبیه کرده است.
البته شریعت در برخی جاها اجازه غیبت کردن را داده است. مثلا مظالم ظالم را پیش کسی که می تواند حقش را از ظالم بگیرد بگوید. یا اینکه کسی انسانی را می بیند که مرتکب گناه می شود. این شخص می تواند به کسی که قدرت بازداشتن او از گناه را دارد اطلاع بدهد و مانع گناه او شود، مثل اینکه فرزند کسی را در حال انجام کار ناشایستی می بیند به پدرش می گوید که مانع کار او شود. همچنین معرفی مجرم به دیگران، مثلا انسان کسی را می شناسد که دزد است، چشم چران است، می خواهد به دیگران بگوید که مواظب مال و ناموس خود باشند و از این قبیل موارد. مورد دیگری که غیبت به حساب نمی آید این است که شخصی آشکارا معصیت می کند بدون خوف و واهمه ، بگونه ای بی پروا و بی حیا شده است که برایش مهم نیست مردم بدانند او مرتکب چه جرایمی می شود، ذکر این شخص هم غیبت به حساب نمی آید.
امام جمعه خیرآباد کفاره غیبت را اینگونه بیان داشت: انسان باید ابتدا از گناهش پشیمان شود و از آنجا که این کار از زمره حقوق مردم است از شخصی که غیبت او را کرده عذر خواهی کند و نیز برای او دعا نماید و به جبران کار خود پیش مردم از خوبی های او بگوید.
یکی دیگر از آفت های زبان سخن چینی است. خداوند می فرماید: هَمَّازٍ مَّشَّاءٍ بِنَمِيمٍ « بسیار عیبجوئی که دائماً سخن‌چینی می‌کند.» شایسته مسلمان نیست که رابطه انسانها را خراب کند و آنان  را  به جان هم بیندازد.
میان دو کس جنگ چون آتش است/سخن چین بدبخت هیزم کش است
رسول اسلام  صلی الله علیه و سلم  می فرمایند: سخن چین وارد بهشت نمی شود.
آفت دیگر زبان نعت گویی و تعریف کردن دیگران (در جلو رویشان ) است : زیرا این کار انسان را چاپلوس و دروغگو بار می آورد و در شخص ممدوح غرور کاذب به وجود می آورد.
مولوی شخ جامی در پایان سخنانش گفت:سعی کنیم بر زبان خود خوبی ها را جاری کنیم، ذکر، تلاوت ، وعظ ، ارشاد، امر به معروف و نهی از منکر و از آفات زبان دوری نماییم. و باید تلاش کنیم معروفات در جامه گسترش یابد. قیام حضرت حسین  رضی الله عنه هم برای همین بود که معروفات در جامعه گسترش یابد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.