۱ـ قرآن کریم حافظ و کاتب داشته است. آیاتی که بر رسول‌الله نازل می‌شد، توسط عده‌ای از مسلمانان حفظ و به‌صورت مکتوب ثبت می‌گردید. این روند با گسترش اسلام ادامه یافت تا اینکه در حدود سال ۳۰ هجری، تنها ۲۰ سال پس از رحلت پیامبر (صلی الله علیه و سلم)، قرآن به دستور عثمان (رضی الله عنه) با حضور حافظان، کاتبان و صحابه، و با تأیید همگان جمع‌آوری شد.
۲ـ ادعای قرآن صنعا. گفته‌اند قرآنی در صنعا (یمن) یافته شده که با قرآن موجود تفاوت دارد، اما پژوهش دکتر اسماء هلالی، دانشیار مطالعات قرآنی در لندن، نشان داد آن نسخه، تفسیر بوده نه متن قرآن.(http://www.scm.uni-halle.de/personen/alumni/asma_hilali/?lang=en) حتی اگر آن را قرآن بدانیم، باز هم چون عموم مسلمانان آن را نپذیرفتند، تحریف تلقی نمی‌شود. افزون بر این، قرآن‌های کهن تاشکند و توپ‌قاپی، و نیز نسخۀ بیرمنگام که متعلق به زمان پیامبر است، همگی مطابق با قرآن امروزی‌اند و بر تحریف‌ناپذیری آن گواهی می‌دهند.(http://www.birmingham.ac.uk/news/latest/2015/07/quran-manuscript-22-07-15.aspx)
۳ـ تحدی قرآن بی‌پاسخ مانده است. اگر بشر در قرآن دست می‌برد، از اعجاز آن کاسته می‌شد و دیگران می‌توانستند همانندش بیاورند. اسلام‌ستیزان با کتاب فرقان الحق کوشیدند پاسخ دهند، اما پژوهشگران نشان دادند آن تنها تقلیدی ضعیف و پر‌اشکال از آیات قرآن است. (http://www.ebnmaryam.com/vb/t204491.html?langid=13)
۴ـ اگر تحریف ممکن بود، فرقه‌ها نیازی به تفسیر نداشتند. در این صورت، هر گروه آیه‌ای را به نفع خود تغییر می‌داد و اختلاف‌ها پایان می‌یافت، اما همۀ مذاهب به تفسیر متوسل شده‌اند، نه تغییر متن.
۵ـ قرآن هیچ خطا یا تناقضی ندارد. اگر ساختۀ بشر بود، مانند دیگر نوشته‌ها دچار ایراد علمی، عقلی یا تاریخی می‌شد، اما در طول ۱۴ قرن، هیچ باطل یا اشکالی در آن اثبات نشده است.
با وجود این همه مباحث حساس، حتی یک مورد خطا در قرآن یافت نشده است؛ در حالی‌که کتاب‌های علمی چند سال پس از نگارش، بخش‌هایی از آن رد می‌شود. این ثبات، نشانۀ الهی و تحریف‌ناپذیر بودن قرآن است.
۶ـ خداوند خود پاسدار قرآن است. چنان‌که می‌فرماید:
«إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ» (الحجر، ۹)
ما خود قرآن را فرستادیم و خود آن را پاس می‌داریم.
بنابراین، با دلایل تاریخی، عقلی و الهی، قرآن کریم از هرگونه تحریف مصون است.