آری! وقتی از ارزش‌های زیبای دینی خود فاصله می‌گیرم، مجبوریم فرهنگ منسوخی را احیا کنیم که جز افسوس و پشیمانی چیزی برای ما ندارد.

حالا با اندکی تفکر می‌توانیم دریابیم چرا بوسیدن دست بزرگان از فرهنگ‌مان رخت بست، چرا پوشیدن لباس محلی در شهر غریب، برایمان ناخوشایند شد و چرا تربیت فرزندانمان با توجه به اصول خودمان جلو نمی‌رود.از بین خواهد رفت هر آنچه صدها سال تکامل یافت و شد شیوه زندگی ما … اگر باز هم “مغلوب” بمانیم.

مردی گمنام و بی‌نام و نشان با جسارت و جرأت و بدون ترس از برخورد عمر و سربازانش، در حالی که می‌دانست در حکومت عمری، هم آزادی بیان است و هم آزادی بعد از بیان، بلند شد و گفت: «والله لو رأينا فيك أعوجاجاً لقومناه بسيوفنا» بخدا اگر در تو کجی ببینیم با شمشیر راستت […]

من معتقدم به جای بازی با کلمات و تغییر اسم آموزش و پروش که البته هزینه‌های هنگفتی نیز بر این وزارتخانه تحمیل می‌کند، بهتر است رسم و روش آن را اندکی چکش کاری کنند و تغییر دهند. این راه، هم مفید تر و هم کوتاه تر برای رسیدن به نتیجه مطلوب است.

مسئله ربا، مسئله گماردن پست مدیریتی به اهل‌سنت نیست که دولت بهانه بیاورد «تندروها نمی‌گذارند.»، اینجا پای اقتصاد کشور و اعتقاد مردم در میان است و اتفاقا در این مسئله، تندروهای مذهبی پشتیبان دولت هستند.

سر انجام این عالم فقیه و مجاهد نستوه صبح شنبه، 18 آذرماه، بعد از عمری تلاش و مجاهده، بر روی تخت بیمارستان، در حالی که کلمات قرآن بر زبانش جاری است با فراغ بال و خاطری آسوده، عالم خاک را وداع می‌گوید و به عالم افلاک پر می‌کشد و خیل مشتاقان و ارادتمندان را به […]

برای اولین بار بود که ایشان را از نزدیک زیارت می‌کردم. چقدر آرام‌بخش بود نشستن در کنار ایشان. من آن روز تازه مرحوم مولانا علی‌بایی را شناختم. تازه فهمیدم که چقدر اهل‌سنّت خراسان مدیون اویند. تازه فهمیدم که ایشان سال‌ها پیش چقدر برای آبادانیِ علمی و دینی آن منطقه تلاش کرده است.

پس باید در مورد سخنانی که می‌گوییم و پیام‌هایی که در فضای مجازی به اشتراک می‌گذرایم یا می‌خوانیم به شدت حساس باشم تا خدای نخواسته مرتکب این گناه عظیم (تمسخر الله، پیامبر و قرآن) نشویم و عواقب آن دامن‌گیر ما نشود.

و باز می‌بینم نه، من می‌توانم مرهمی اندک بر زخم عمیقش بگذارم، حال که پای رفتن نیست، دست دادن که هست.

شاید بتوان گفت که بسیاری از ناهنجاری‌های جامعه، نشأت گرفته از این است که انسان به آنچه هست، راضی نیست. او، اگر مالش کمتر است، حسرت زندگی مرفّهِ سرمایه‌داران را می‌خورد و در آتش حسرت می‌سوزد، او، اگر پست و مقامی ندارد، به انسان‌های صاحب پست و مقام رشک می‌برد و از زمین و زمان […]