▪️ نقل شده که عامر بن عبدالله -رحمه الله به هنگام وفاتش گریه می کرد: علت گریه را از او جویا شدند و به او گفتند: تو که انسانی وارسته و متقی بودی. او در پاسخ گفت: این فرموده خداوند را شنیدم که می گوید: إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ* خدا (کار را) تنها از پرهیزگاران می‌پذیرد!./المائده ۲۷

▫️ حضرت ابودرداء-رضی الله عنه- می گوید: اگر یقین داشته باشم که خداوند یک نماز مرا قبول کرده برایم از تمام دنیا و آنچه در آن است، قطعا با ارزش تر می باشد. چرا که خداوند فرموده:  إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ* خدا (کار را) تنها از پرهیزگاران می‌پذیرد!.

▪️  از حضرت علی –رضی الله عنه- نقل شده که فرمودند: برای پذیرفته شدن عمل تان از انجام آن توجه بیشتر داشته باشید. مگر فرموده خداوند را نشنیده‌اید که گفته است: إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ* خدا (کار را) تنها از پرهیزگاران می‌پذیرد!.

▫️ حضرت ابن عمر-رضی الله عنه- فرموده: به خدا قسم دوست دارم که  پروردگار به اندازه یک ذره مثقال از اعمالم را قبول کند. علت را پرسیدند: گفت: چون خداوند فرموده: إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ* خدا (کار را) تنها از پرهیزگاران می‌پذیرد!.

گفتند: تو کار نیک انجام می دهی باز هم می ترسی؟ پاسخ داد: من از انجام کار خیر نمی ترسم. از این می ترسم که کار خیر انجام دهم و خداوند بگوید: به عزت و جلالم قسم که قبول نمی کنم.

▪️ فضاله بن عبید-رحمه الله- گفت: اگر بدانم که خداوند به اندازه یک دانه خردل از اعمالم را قبول کرده برایم پسندیده تر از دنیا و داشته‌های آن می باشد.

▫️ عطاء –رحمه الله – می گوید: ترس بر عمل این ست که کار برای خدا نباشد.

▪️ ابن دینار-رحمه الله-  می گوید: خوف بر قبول شدن عمل صالح، سخت تر از خودِ کار نیک هست.

▫️ ابن عمر-رضی الله عنه- می گوید: اگر می دانستم که خداوند یک نماز مرا قبول می کند، خیالم راحت می شد، و هر کس که به پدر و مادرش نیکی کند، خداوند اعمال او را قبول می کند.  چرا که در مورد چنین اشخاصی فرموده: ﴿ أُولَئِكَ الَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَنَتَجَاوَزُ عَنْ سَيِّئَاتِهِمْ ﴾*  آنان کسانیند که کارهای خوبشان را می‌پذیریم و کلّیّه‌ی اعمال نیکشان را همسان نیک‌ترین آنها می‌گیریم، و همچون سایر بهشتیان از بدیها و گناهانشان درمی‌گذریم، [الأحقاف:۱۶]

▪️ عبدالعزیز بن ابی رواد می گوید: من بزرگانی را دیده ام که در انجام کار خیر تلاش می کردند و وقتی کار را انجام می داند نگران می شدند که کارشان قبول شده یا نه؟ و حتی برخی از گذشتگان در شب آخر رمضان المبارک می گفتند : نمی دانیم عمل چه کسی پذیرفته شده تا بدو تبریک بگوییم و عمل چه کسی قبول نشده تا به او تسلیت عرض کنیم.