به نام خداوند بخشنده مهربان

امروز، روز تاریکی برای دیار علم و ایمان ماست. با دل‌هایی سنگین و چشمانی اشک‌بار، می‌نویسم از حادثه‌ای ناگوار که بر مدرسه دینی “انوارالعلوم خیرآباد” – این مهد علم و معنویت – گذشت. شکستن سد ذخیره آب و هجوم سیلابی خروشان، نه تنها دیوارها که دل‌های همه ما را نیز شکست.
تصویر کتابخانه غرق‌شده، کتاب‌های عزیزی که صفحاتشان در آب رها شده و حروف نورانیشان محو گشته، گویی قامت خمیده عالمانی است که از این رویداد دل‌سوز، در اندوه فرو رفته‌اند. هر کتابی که در آب فرورفت، گویی صفحه‌ای از تاریخ علم و دین ما بود که پاره‌پاره شد. هر کلمه‌ای که محو گشت، گویی نجوایی بود که در فضای این حجره‌های مقدس، سال‌ها طنین‌انداز بود.
این کتاب‌ها، تنها کاغذ و مرکب نبودند؛ میراثی از عالمان گذشته و سرمایه‌ای برای طالبان علم آینده بودند. در میان آن‌ها، شاید نسخه‌های خطی و کتاب‌های نایابی بودند که دیگر جایگزینی ندارند. این خسارت، تنها برای خیرآباد نیست؛ برای همه دلبستگان به علم و معرفت است.
ای استادان گرامی و هم‌مباحثه‌های عزیز! در این مصیبت بزرگ، با شما هم‌درد و هم‌نوا هستیم. می‌دانیم که این حادثه، تنها آسیب مادی نیست؛ زخمی است بر پیکره علم‌دوستی و فرهنگ‌پروری این سامان.
اما در این اندوه بزرگ، به قدرت و لطف خداوند دل خوش می‌داریم. همان خدایی که به حضرت موسی (ع) در آب فرمان داد، می‌تواند از این مصیبت نیز، خیری برساند. همان خدایی که به نوح (ع) در میان طوفان نجات بخشید، می‌تواند کشتی علم و ایمان این مدرسه را از این گرداب برهاند.
از درگاه ایزد منان مسئلت می‌کنیم که این تاریکی را به روشنایی، و این اندوه را به امیدی تازه مبدل فرماید. باشد که با همتی بلند و عزمی استوار، بار دیگر کتابخانه انوارالعلوم خیرآباد، آبادتر از گذشته شود و چراغ علم و دین، پرنورتر از همیشه در این دیار بتابد.
“إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ” — همانا ما از آن خداییم و به سوی او بازمی‌گردیم.
روح‌مان با شماست، ای دلسوزان علم و دین.