مولوي عبدالغفار شیخ جامی در ابتدای صحبت های خود این آیه را تلاوت نمود: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ.
ایشان بیان داشت: خداوند متعال در این آیه مبارکه، اهل ایمان را خطاب می کند و از آنها می خواهد که تقوا و پرهیزگاری را پیشه سازند. منظور از تقوای الهی این است که انسان به اوامر و نواهی الله توجه نماید.

مولوی شیخ جامی افزود: ترس از خدا بدین معنا نیست که ذات خداوند(العیاذ بالله) ذاتی وحشتناک است که انسان از او بترسد و احساس وحشت داشته باشد، چرا که بالعکس ذات الهی رحیم ، مهربان و بخشنده است، بلکه خواسته این آیه این است که عظمت و بزرگی آن ذات را شما در دل داشته باشید و به جهت عظمت و کبریائی او، از او بترسید و فرامینی را که دستور داده انجام دهید و از چیزهایی که بازداشته باز آیید.
امام جمعه خیرآباد بیان داشت: انسان مؤمن در هر موقعیتی ، در خلوت و یا در ملاء عام، در هر زمان و مکان باید از خدای پاک بترسد و این یعنی تقوا، و این  یعنی خوف از خداوند.
استاد حوزه انوارالعلوم درادامه افزود: بارها شنیده ایم که یکی از افرادی که در روز قیامت در زیر سایه عرش الهی جای می گیرند، جوانی است که به سمت گناه خوانده می شود و هیچ مانعی برای ارتکاب آن گناه سر راه او وجود ندارد، اما باز او خودش را از گناه حفاظت می کند و می گوید من از خداوند متعال می ترسم.
انسان باید بداند که همیشه در مقابل خداوند است و خدا هر لحظه او را مشاهده می کند و هیچ عمل وی از نگاه خداوند پوشیده نیست.
هر انسان مؤمن باید سر در گریبان خود فروببرد و توجه کند که برای فردا چه کالا و توشه ای را اندوخته است، همچنان که پیامبر ـ صلی الله علیه و سلم ـ توصیه نموده اند، انسان قبل از این که از او حساب گرفته شود، باید از خودش حساب بگیرد و ببیند که برای آخرت خود چه ذخیره کرده و چه فرستاده است.
انسان وقتی که وفات می کند، فرشتگان مقرب می گویند: ببینید این فرد برای آخرت خود چه فرستاده است، در حالی که ورثه و بازماندگان می گویند: چقدر مال و اموال از او برای ما باقی مانده است.
خداوند درادامه آیه مبارکه برای بار دوم می گوید:« وَاتَّقُوا اللَّهَ » از خدا بترسید. و این تاکید بدین معنا است که در همین آماده سازی و ذخیره توشه برای آخرت هم از خدا بترسید.
فرد مؤمن به دنیا و نعمت های آن بسان یک گذرگاه نگاه می کند و می داند که دنیا جای ماندن نیست او سعی می کند  از این مرحله  به عنوان یک فرصت استفاده بکند.
در روایت آمده که رسول خدا ـ صلی الله علیه و سلم ـ به ابوذر غفاری ـ رضی الله عنه ـ نصایحی کردند: از جمله اینکه : ای ابوذر! کشتی اعمال خود را از نو بساز، زیرا دریایی که در پیش رو داری بسیار عمیق است. ما نیز باید عیب هایی که در اعمال است  را برطرف سازیم. نصیحت دوم اینکه: توشه زیادی برای خودت بردار، چرا که راهی طولانی در پیش داری. نصیحت سوم اینکه : بارت را سبک کن، بدین معنا که انسان باید بار گناه و لغزش هایش را سبک نماید و از نافرمانی باریتعالی پرهیز کند و اگر از او معصیت و خطایی سر زد توبه کند.
نقل شده که حکیم و دانشمندی از شاگردان خود سوالی پرسید و آن اینکه: درد چیست؟ و دوای آن چیست؟ و درمان چیست؟ گفتند نمی دانیم. گفت: درد معصیت خداست و دوای آن استغفار و راه شفای آن توبه و انابت بسوی خداست.
در چهارمین سفارش رسول خدا به ابوذر آمده که: عمل را خالص برای خدا انجام بده. لذا باید انسان سعی کند در عمل نیکی که انجام می دهد، اخلاص را مدنظر داشته باشد، چرا که شیطان سعی می کند  در آن کار ریا را داخل کند، و اخلاص مؤمن را از بین ببرد.