انسان‌ها در ادوار مختلف زندگی‌شان، اهداف و آرزوهایی دارند و به دنبال آن در تلاش هستند. تفاوتی هم میان خداباور و خداناباور در این باره نیست و هرکدام به دنبال کعبه آمال خود می‌کوشند.
خوشبختی و سعادت و داشتن یک زندگی شاد، بدون دغدغه و استرس در واقع همان بهشت رویایی است که همه انسان‌ها درجستجوی آنند. ازآن فیلسوف گرفته در اوج تفکرات و تخیلاتش تا آن فرد ساده لوح عامی درعین سادگی و بی‌آلایشی اش از پادشاه گرفته درکاخ سربه فلک کشیده‌اش تا آن درویش در کلبه کوچکش.
آیا تاکنون کسی را دیده‌اید که به دنبال بدبختی و شقاوت برای خودش بگردد یا به بدبختی و بیچارگی خویش رضایت بدهد؟
خوشبختی کجاست؟
این سوالی است که مردم از زمان‌های قدیم در پاسخش سرگردان مانده‌اند. خوشبختی و آرامش کجاست؟ بیشترانسان‌ها در جاهایی دنبال خوشبختی گشتنه‌اند که اصلا جای آن نبوده و نیست و خسته و دست خالی، دل شکسته و ناامید بازگشته‌اند! آری انسان‌ها انواع و اقسام بهره‌وری‌ها و برخورداری‌های مادی و شکل‌های گوناگون شهوات را در زمان‌های مختلف تجربه کرده‌اند ولی هرگز چیزی را که به تنهایی خوشبختی آفرین باشد، نیافتند. چه بسا در کنار هر برخورداری جدید، دچار دردسرهای تازه‌ای شده‌اند.
بنابراین، نه تنـــــها خوشبختی و آرامش در خوش گذرانی‌های مادی و نه به داشتن خانمان و فرزندان بسیار و نه در علوم تجربی و نه در سود و دانش مادی است بلکه آرامش روانی و داشتن زندگی خوش فقط یک منبع دارد و دومی ندارد و این یگانه منبع آرامش و خوشبختی، ایمان به خدا و شروع زندگی خدا محورانه و ایمان به آخرت است، ایمانی صادقانه و عمیق که زنگار شک آن را تیره نساخته و از آفات نفاق نیز به دور باشد.
انسان با ایمان و خدا باور، درحقیقت این دنیا را قبل از آخرت برای خود بهشت می‌سازد. خوشبختی که بوی آن را یکی از بندگان مومن و صالح خدا در این دنیا قبل از آخرت احساس کرده و می‌گوید: براستی که ما در خوشبختی‌ای به سر می‌بریم که اگر پادشاهان از آن با خبر می‌شدند برای به دست آوردنش بر روی ما شمشیر می‌کشیدند. و انسان با ایمان دیگری که سرمست از آن لذت روحانی است و نشاط ایمان همه وجودش را فرا گرفته است می گوید: ساعات و اوقاتی برمن می‌گذرد که با خودم می‌گویم: اگر بهشتیان در اوضاع و احوالی که اینک من قرار دارم به سربرند، براستی که چه زندگی پاک و خوبی دارند!