مولوی عبدالباقی احمدی در سخنان مراسم نماز جمعه این هفته خیرآباد در موضوع بهار و پیام های آن به ایراد سخن پرداخت. وی بعد از تلاوت آیه مبارکه «يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِن كُنتُمْ فِي رَ‌يْبٍ مِّنَ الْبَعْثِ فَإِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن تُرَ‌ابٍ ثُمَّ مِن نُّطْفَةٍ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ ثُمَّ مِن مُّضْغَةٍ مُّخَلَّقَةٍ وَغَيْرِ‌ مُخَلَّقَةٍ لِّنُبَيِّنَ لَكُمْ  وَنُقِرُّ‌ فِي الْأَرْ‌حَامِ مَا نَشَاءُ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى ثُمَّ نُخْرِ‌جُكُمْ طِفْلًا ثُمَّ لِتَبْلُغُوا أَشُدَّكُمْ  وَمِنكُم مَّن يُتَوَفَّى وَمِنكُم مَّن يُرَ‌دُّ إِلَى أَرْ‌ذَلِ الْعُمُرِ‌ لِكَيْلَا يَعْلَمَ مِن بَعْدِ عِلْمٍ شَيْئًا  وَتَرَ‌ى الْأَرْ‌ضَ هَامِدَةً فَإِذَا أَنزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاءَ اهْتَزَّتْ وَرَ‌بَتْ وَأَنبَتَتْ مِن كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ » به ترجمه آن پرداخته بهار  را مظهر خلقت بعد از مرگ توصیف کرد و گفت: در آیه مذکوره خداوند مَثَل هایی برای خلقت بعد از مرگ می آورده که یکی از آنها بهار است . خداوند می فرماید:

ای مردم! اگر درباره‌ی رستاخیز مردگان و زندگانی دوباره‌ی ایشان تردید دارید، بدین نکته توجّه کنید تا به گوشه‌ای از قدرت الهی پی ببرید و به خود آئید: ما شما را از خاک می‌آفرینیم، سپس این خاک پیش پا افتاده را به نطفه، و بعد نطفه، به خون بسته ، و پس از آن این خون بسته را به چیزی شبیه به یک قطعه گوشت جویده شده در می‌آوریم که برخی کامل و تامّ الخلقه ، و برخی ناتمام و ناقص‌الخلقه و است.همه‌ی اینها بدین خاطر است که برای شما روشن سازیم که ما بر آفرینش و تغییر و تبدیل و هرگونه کاری، از جمله زندگی دوباره بخشیدن توانائیم. ما جنینهائی را که بخواهیم تا زمان خود در رحمها نگاه می‌داریم و آن گاه شما را به صورت کودک پسر یا دختر، از شکم مادران بیرون می‌آوریم، سپس شما را تحت نظارت و رعایت خود می‌پائیم تا به رشد جسمانی و عقلانی خود می‌رسید . برخی از شما در این میان می‌میرند و بعضی از شما به نهایت عمر و غایت پیری می‌رسند. تا بدانجا که چیزی از علوم خود را به خاطر نخواهند داشت و دانسته‌های خویش را فراموش کرده و از یاد می‌برند، (همان پیری ای که پیامبر از آن به خدا پناه می برد.)و درست همانند یک کودک می‌شوند. دلیل دیگری بر قدرت خدا در همه‌چیز، به ویژه درباره‌ی مسأله‌ی رستاخیز، این است که ای انسان در فصل زمستان تو زمین را خشک و خاموش می‌بینی، امّا هنگامی که فصل بهار در می‌رسد و بر آن آب می‌بارانیم، حرکت و جنبش بدان می‌افتد و رشد و نمو می‌کند و انواع گیاهان زیبا و شادی‌بخش را می‌رویاند.درختان در خواب را بیدار می کند. این ها همه دلیل بعث بعد موت است. در ادامه خداوند می فرناید:«ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّـهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّهُ يُحْيِي الْمَوْتَى وَأَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ‌  وَأَنَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ لَّا رَ‌يْبَ فِيهَا وَأَنَّ اللَّـهَ يَبْعَثُ مَن فِي الْقُبُورِ‌»آن  چیزهائی که در آیات پیشین درباره‌ی مراحل مختلف آفرینش انسان و جهان گیاهان بازگو شد بدان خاطر است که بدانید خدا حق است و لذا نظامی را که آفریده نیز حق بوده و بیهوده و بی‌هدف نیست، و به زبان حال به شما می‌گوید: او مردگان را زنده می‌گرداند، و وی بر هر چیزی توانا است.
خداوند درجایی دیگر می فرماید: «إِنَّ اللَّـهَ فَالِقُ الْحَبِّ وَالنَّوَى  يُخْرِ‌جُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَمُخْرِ‌جُ الْمَيِّتِ مِنَ الْحَيِّ  ذَلِكُمُ اللَّـهُ فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ.» دانه ها را می شکافد ، و مرده را از زنده و زنده را از مرده بیرون می کند.مثال يُخْرِ‌جُ الْحَيَّ مِنَ ، شب را از روز و روز را از شب بیرون می کند، تخم مرغ مرده را از مرغ زنده پدید می آورد و برعکس .مسلمان که زنده است را از کافر که مرده است خارج می کند، از نوح فرزندش و از ابوجهل عکرمه را به وجود می آورد.
ابراهیم علیه السلام از خدا پرسید: خدایا چطور مرده ها را بعد از مرگ زنده می کنی؟ فرمود: چهار پرنده بگیر و آنان را ذبح کن و بر چهار کوه بگذار، ابراهیم چنین کرد و چون آنان را صدا زد همه زنده شده به طرف ابراهیم آمدند. و یا حضرت عزیر وقتی بر خرابه ای گذشت، گفت: خدا چگونه این ها را زنده می کند؟ خداوند او را 100 سال میراند و بعد زنده کرد، و پرسید: چقدر خوابیدی؟ گفت: یک یا نصف روز! خداوند فرمود: صد سال است که مرده ای؛و اینگونه هست بعث بعد از مرگ. عزیر حافظ تورات و انجیل بود، همه یادش بود و چیزی را فراموش نکرده بود. حتی غذایش فاسد نشده بود.
زندگی بعد از مرگ حق است و آیات خدا هم گویای همین واقعیت است. همانطور که بهار بعد از زمستان آمد، زندگی بعد مرگ خواهد آمد. اگر خوب بنگریم همین خواب نمونه ای از زندگی بعد از مرگ است. خداوند انسان رامی میراند و بعد زنده می کند.
آمدن فصل بهار برای ما پیام های زیادی دارد:
برگ درختان سبز در نظر هوشیار / هر ورقش دفتری معرفت کردگار
اولین پیام بهار این است که انسان را متوجه قدرت و هنرنمایی خدا می کند.
شاعر می گوید:
آیت توحید بینم بر در و دیوارها/ آسمان ها،کهکشان ها،ثابت و سیارها
شاهدانی بر وجود خالق یکتای خویش/بحر و برها،دره ها،دریاچه ها،کهسارها
رو به بستان تا گواهی بر وجود حق دهند/بیدها،گل ها،علف ها،سرو و اسپیدارها
در گل و سنبل نگر بین آیت توحید در / ساقه ها،گلبرگ ها،گل ها،ورق ها،خارها
چیست این زیبایی اندر فصل زیبای بهار؟ / در بیابان ها،چمن ها،جنگل و نیزارها
کیست نقاش طبیعت کاین همه نقش بدیع ؟ /جز خدای حی سبحان کس کند این کارها
باد از بهر چه فراشی کند در بوستان؟/ از چه سیلی می زند مردانه بر رخسارها؟
از چه بنهد تاج بر سر لاله،همچون میرها/از چه پیچد پیچک اندر شاخ گل چون مارها؟
چیست اسرار طبیعت غیر فرمان خدا؟ / حکم قانون ها،روش ها،نظم و استقرارها
دومین پیام بهار، باور و یقین کامل به زندگی بعد از مرگ است، اینکه ای انسان! باور کن که همان خدایی که قادر به آوردن بهار است، تو را باز زنده می کند.
پیام سوم بهار اینکه: ای انسان! زمستان تمام شد و بهار آمد، تو نمی خواهی زمستان زندگی را بهار کنی؟ نگاه کن و از طبیعت یادبگیر، خود را سیقل ده و پاک کن، و خود را به زیبایی ها بیارای. آیا نمی خواهی توبه کنی؟
پیام دیگر بهار بیدارشدن از خواب غفلت است، اینکه یک سال دیگر از عمرت گذشت ؛ نمی خواهی بیدار شوی؟ چند سال از عمرت گذشت، کی می خواهی برگردی
پیام دیگر بهار اینکه همه شما انسانها در عمر بهاری دارید که همان بهار جوانی باشد، این بهار می گذرد، بهار عمر تو نیز می گذرد، و به خزان تبدیل می شود. بهار عمر را غنیمت شمار و از آن بهترین استفاده را در راستای رضای خدا و نزدیک کردن خود به او تعالی ببر.