آثار و پیامدهای نهی از معروف
 رواج فساد و خاموشی دعوت الهی در جامعه.
 سلب توفیق از انسان و سخت شدن قلب.
 محرومیت از دعای مستجاب و رحمت الهی.
 قرار گرفتن در صف منافقان و مستحق عذاب الهی.

طلبه بودن و در زیّ طلبگی زیستن، شرفی بزرگ است. این مقام چنان جایگاه والایی دارد که پویندهٔ این مسیر باید به خود ببالد و افتخار کند که دست تقدیر او را در این راه قرار داده و چنین مدال عظیمی را بر سینه‌اش آویخته است. بزرگی و عظمت این مقام چنان روشن است که برای اثباتش نیازی به دلیل و برهان نیست. از همین رو، تمام مفاخر و بزرگان علمی و دینی ما تا پایان عمر کوشیدند کسوت طلبگی و دانش‌پژوهی را از تن بدر نکنند؛ از مجلسی به مجلس دیگر می‌رفتند تا بر عطش معرفت بیفزایند

برای طلاب علوم نبوت موثرترین راه موفقیت و رشد علمی و عملی، توجه نمودن به اخلاص و اتباع سنت است. علم دین توسط نبی رحمت حضرت محمد مصطفی به مارسیده، و برای حصول علم نبوت اتباع و عشق به صاحب علوم نبوی، حضرت محمد مصطفی بسیار حیاتی و موثر است. جایی که سنت نبوی نباشد، نور علم نبوی هم برداشته می شود.
متفکر جهان اسلام حضرت علامه ابوالحسن علی حسنی ندوی خطاب به طلاب می فرمایند:
«شما باید کسانی باشید که نجات جهانیان را فقط در پرتو اسلام و روش رسول اکرم منحصر بدانید و معتقد باشید که در این طوفان سهمگین فقط نبوت محمدی به منزله کشتی نوح است و خوشبختی کلیه افراد و اقوام فقط در اتباع سنت رسول اکرم نهفته است.
محمد عربی که آبروی هردوسر است/کسی که خاک درش نیست خاک برسراو
شما باید تعلیمات نبوی را بزرگترین واقعیت و حقیقت الحقایق بپندارید و کلیه امور منافی آن، اعم از فلسفه های متافیزیکی و غیره را بیش از افسانه و خرافات، ارزشی دیگر برای آن قائل نباشید)).(ندوی، خودرا دریابید: ۴۹)
اگرچه افراد با وجود عدم اتباع سنت، ذخیره ای از معلومات دینی را نزد خود دارند؛ اما این نکته را در نظر داشته باشیم که چنین افرادی همواره از عمل درست از علمشان محروم مانده اند. علمی که به طریق سنت نبوی حاصل شده باشد عمل را به دنبال دارد و علم نافعی برای صاحبش می گردد.
حضرت ابراهیم خواص می فرماید:
«علم به کثرت روایت نیست بلکه به پیروی و عمل نمودن به آن و اقتدای سنت ها است گرچه علم اندک باشد».
حقیقت این است که هرکس سنن نبوی را رعایت نماید، امام و پیشوای پرهیزگاران و محبوب خدا و رسولش قرار می گیرد و به سعادت هردوجهان دست می یابد. بر ما مسلمانان فرض است که اتباع پیامبر اکرم را مقصد زندگی قرار داده و از این الگوی بینظیر اتباع کنیم. و این الگوی بینظیر را با دعوت عملی خویش به بشریت معرفی نموده؛ تاکه بشر از این الگوی حسنه پیروی نماید، واز سردرگمی ها و ناامیدی نجات یافته و به عزت و راحتی حقیقی دست یابد.
حضرت مولانا محمدعمر پالن پوری یکی از علمای سرشناس عرصه دعوت و تبلیغ می فرمایند:
((الله پاک در سنت رسول الله جذابیت و کشش قرار داده، چنانچه آهن به طرف آهن ربا جذب می شود، به همین صورت به طرف سنت های رسول اکرم دل مردم مایل می شود)).
به راستی که صحابه کرام نمونه های آشکار عشق و اتباع سنن نبوی بودند و با عملکرد خویش به تمام جهانیان تعالیم حیاتبخش نبی رحمت محمد مصطفی را معرفی نموده و سبب نجات هزاران انسان شده و آنها را به شاهراه هدایت رهنمون شدند. ما نیز باید از این عاشقان حقیقی دین اتباع کرده، سبب نجات خود و تمام انسان ها قرار گیریم.

پاسخ به شبهه
پاسخ این اشکال به چند وجه ممکن است:
اول: رستاخیز، قرارگاه‌ها و مراحل گوناگونی دارد. در برخی از این مراحل، انسان‌ها سخن می‌گویند و در برخی دیگر، توان سخن گفتن از آنان گرفته می‌شود.
دوم: آنچه در برخی آیات نفی شده، سخنی است که برای آنان سودمند باشد. هرچه می‌گویند، بی‌فایده است و چون اثر ندارد، گویا اصلاً سخن نگفته‌اند.
سوم: پس از آنکه خداوند متعال خطاب به آنان می‌فرماید:
«اخْسَئُوا فِيهَا وَلَا تُكَلِّمُونِ» (مؤمنون: ۱۰۸)
در دوزخ خموش باشید و با من سخن مگویید.
از آن لحظه به بعد، قدرت سخن گفتن از آنان گرفته می‌شود و جز فریاد و ناله چیزی از آنان شنیده نمی‌شود.
«وَوَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِم بِمَا ظَلَمُوا فَهُمْ لَا يَنطِقُونَ» (نمل: ۸۵)
و وعده عذاب بر آنان به سبب ستمی که کردند محقق گشت، پس سخن نمی‌گویند.
رأی سوم از دو رأی پیشین قوی‌تر و پسندیده‌تر است.

جامعه زمانی می‌تواند مسیر درستی را بپیماید که افراد به خواسته‌ها، عقاید و باورهای یکدیگر احترام بگذارند. تنها در این صورت است که می‌توانند بر ناملایمات پیروز شوند. اما اگر هر گروه، طیف یا قشری ساز خود را بزند، بی‌تردید جامعه دچار تشتّت و ازهم‌گسیختگی می‌شود.

در سرفصل‌های تاریخ، گاهی رخدادی می‌آید که نه به ساعت و روز، بلکه با میزان توانایی‌اش در ایجاد تغییری غیرقابل بازگشت سنجیده می‌شود. لحظاتی که در گستره‌ی تاریخ بشری کوتاه‌اند، اما آگاهی انسانی را از نو سامان می‌دهند و مسیر تاریخ را تغییر می‌دهند. هفتم اکتبر یکی از آن لحظه‌هاست؛ لحظه‌ی تابیدن نور به قلب […]

آثار و پیامدهای سرزنش بی‌جا
شکستن حرمت مؤمن و رنجاندن دل او – که در اسلام از بزرگ‌ترین گناهان است.
ایجاد کینه و دشمنی در دل‌ها – زیرا هیچ‌کس سرزنش تحقیرآمیز را نمی‌پذیرد.
از بین رفتن اخوت اسلامی و اعتماد اجتماعی.
سلب توفیق الهی – زیرا پیامبر ﷺ فرمود:
«من عيّر أخاه بذنبٍ لم يمت حتى يعمله» (ترمذی)
کسی که بی‌جا سرزنش کند، گرفتار همان گناه می‌شود.

همه می‌دانیم سرزمین فلسطین سرزمینی مبارک است؛ سرزمینی که پیامبران و اولیاء از آن برخاسته‌اند و از دیرباز جایگاه ویژه‌ای در وجدان مؤمنان داشته است. بسیاری از علما خواسته‌اند در این خاک دفن شوند و از همان‌جا در روز قیامت مبعوث گردند. برای پیروان ادیان آسمانی این زمین اهمیتی ژرف دارد و طبیعی است که دلبستگی و حساسیت نسبت به آن شدید باشد.
اسلام این سرزمین را از راه فتوحات و دلاوری‌ها در اختیار گرفت و آن درخشش ویژه را، نخست در عصر خلفای راشدین و به‌ویژه در زمان عمر بن خطاب رضی‌الله عنه، به دست آورد. پس از آن هم تاریخ صحنهٔ درگیرها و تاخت‌وتازهای پیاپی بود؛ چرا که وقتی مردمی چیزی را در منظر دین خود گران‌قدر می‌دانند، برای تصاحب آن با هم رقابت می‌کنند — حتی اگر آن چیز در واقع چندان بسنده‌پذیر نباشد. — پرسش این است که مرز این رقابت کجاست وقتی ارزش‌ها رنگ مذهبی دارند؟
در میان فتوحات تاریخی، نمی‌توان از حملات صلیبی و نبرد حطّین چشم پوشید؛ نبردی که لشکر صلیبیان در آن شکست سختی خورد و سلطنت لاتین را در هم ریخت. اما صلیبیان؛ انگیزهٔ دینی را به‌مثابه پوششی برای برانگیختن احساسات توده‌ها در اروپا به کار گرفتند تا به منافع دنیوی خود برسند.

آثار و پیامدهای تقلید صدای دیگران برای تمسخر

شکستن دل مؤمن و از بین رفتن کرامت او.
ایجاد کینه، دشمنی و تفرقه در جامعه اسلامی.
دوری از رحمت الهی.
تخریب شخصیت خود تمسخرکننده، زیرا تمسخر دیگران، نشانه‌ی ضعف اخلاق و ناپختگی در ایمان است.

ما در قرن بیست و یکم، زمانی که برده‌داری طبق قوانین بین‌المللی ممنوع است، به این موضوع می‌پردازیم. به همین دلیل، برده‌داری برای انسان امروزی امری عجیب و غیرقابل‌پذیرش به نظر می‌رسد. اما در دوران ظهور اسلام، گرفتن اسیر در جنگ‌ها امری رایج و پذیرفته‌شده در تمام جوامع آن زمان بود. اسلام نه آغازگر نظام برده‌داری بود و نه مشوق آن، بلکه در دورانی ظهور کرد که برده‌داری یک واقعیت اجتماعی گسترده و ریشه‌دار بود.
برده‌داری مختص یک قوم یا جامعه خاص نبود. همان‌طور که اعراب برده‌داری می‌کردند، سایر اقوام نیز به این عمل می‌پرداختند. حتی پادشاهان ایرانی نیز در لشکرکشی‌های خود از مغلوبین برده می‌گرفتند و آنان را در بازارهای ایران به فروش می‌رساندند.