ویژگی‌های عقیدهٔ صحیح
استاد حوزه انوار العلوم در تبیین معیارهای عقیدهٔ درست، گفتند:
۱. عقیده‌ای که با عقل سلیم و اندیشه‌های عالی انسانی هماهنگ باشد.
۲. عقیده‌ای که کرامت و ارزش انسان را حفظ و تقویت کند.
۳. عقیده‌ای که بر واقعیت استوار و هدفمند باشد.

«فرزندان بزرگ‌ترین سرمایه ما هستند؛ آنان یا مایه عزت و روشنی چشم ما خواهند شد یا سبب خواری و آتش دیده‌هایمان. این بستگی دارد به اینکه والدین چه اندازه نسبت به اولاد خود احساس مسئولیت و برنامه‌ریزی داشته باشند.»

رایج‌ترین دین، دین زرتشت بود. ما اگر نپذیریم که دیانت زرتشت از ابتدا دچار دوگانه پرستی بوده است، نمی‌توانیم منکر اسناد تاریخی بی‌شماری شویم که می‌گوید این دیانت به مرور و خصوصا در زمان ورود اسلام به ایران، دچار دوگانگی و ثنویت شده بود. مرتضی مطهری می‌نویسد: «اگر تردیدی باشد تنها در بارۀ خود زرتشت و آئین اصلی مزدایی زرتشتی است که آیا توحید است یا ثنوی، اما در مورد اینکه در دوره‌های بعد، بالاخص در دوره ساسانیان که منتهی به ورود اسلام به ایران گشت، ثنوی بودن دیانت زرتشت جای هیچ تردیدی نیست.» ( خدمات متقابل اسلام و ایران، مرتضی مطهری / 20)
ژرژ دومزیل، نویسنده فرانسوی می‌نویسد: «اعتقاد به ثنویت از خصوصیات طرز تفکر ایرانی است.»

این کانال جسارت را از این فراتر برده است و مسلمانان مجاهد و مقاوم غزه را بت‌پرست و مساجد آن را بتکده نامیده و نوشته است: «امروز “خالد بن ولید” برای فلسطینیان از چنان عزت و احترامی برخوردار است که بت کده را بنام او نامگذاری میکنند!»

خداوند پیامبران را فقط برای رساندن کتاب‌های آسمانی نفرستاد، بلکه آنان را مأمور کرد تا قوانین الهی را برای مردم توضیح دهند و سبک زندگی خدایی را تبیین کنند.

زندگی بر اساس اصول دین و اعتقاد راسخ به توحید، نبوت و معاد، مسیر سعادت انسان در دنیا و آخرت را تضمین می‌کند.

فهم معانی قرآن به مراتب مهم‌تر از حفظ صرف آن است و باید علم قرآنی را کسب کرد و آن را در جامعه نشر داد.

مولوی سلیمان‌پور: اگر فن بیان نداشته باشیم، علم ما همچون چاه پرآبی است که تشنگان از آن بهره‌ای نمی‌برند.

تحولات بزرگی که پیامبر آوردند سه محور اساسی داشت: نخست اصلاح باور مردم به یگانگی خداوند، دوم ایمان به آخرت و زنده شدن پس از مرگ، و سوم برقراری عدالت اجتماعی.

«هر انسان فرهیخته باید نسبت به سه محور اساسی مسئول باشد؛ نخست در قبال جسم خود، سپس در قبال روح، و سرانجام نسبت به عقل و اندیشه خویش.»