❇️ ابوبکرِ صدیق (رض)، یار غار پیامبر ﷺ را می‌گویم. عجایبِ این مرد بی‌شمار است، یکی از آنها ـ و من می‌گویم عجیب‌ترین‌اش ـ علاقۀ وافر او به پیامبر ﷺ بود. نمی‌گویم پیامبر ﷺ را «دوست» داشت؛ چون علاقه‌اش به محمد ﷺ فراتر از دوست داشتن بود. از طرفی می‌ترسم بگویم «عاشق» پیامبر بود، چون […]

ما هر روز جمله «لا اله الا الله» را بر منابر، بازارها، خانه‌ها، هنگام وحشت و یا خوشحالی به زبان می‌آوریم. جمله‌ای سبکتر از آن را برزبان نمی‌یابیم. اما [صد افسوس] که از زبان گذر نمی‌کند و به دل راهی ندارد؛ هیچ تأثیری در زندگی‌مان نمی‌گذارد. آیا ما مسلمان واقعی هستیم؟؟!

هر گل که بیشتر صفا می‌دهد به چمن / گلچین روزگار امانش نمی‌دهدگلچین روزگار عجب با سلیقه است/ می چیند آن گلی که به عالم نمونه است محال است که خراسانی و حوزوی باشید و نام مولانا شهاب الدین شهیدی (که خداش در صف نیکان کند محشور) را نشیده باشید و یا ساعاتی از عمرتان […]

نابرده رنج گنج میسّر نمی‌شود… پیامبر اسلام -صلی الله علیه وسلّم- می فرماید: « ما أخذت الدنیا من الآخرة إلا کما أخذ المخیط غرس في البحر من مائه» آنچه دنيا از آخرت گرفته است، تنها به اندازه‌ی آبى است كه سوزنى فرورفته در دريا به خود مى‌گيرد.» (طبرانی به روایت از مستورد بن شداد)

به آسمان هفتم رفت و به زمین آمد. لباسش را می‌دوخت، گوسفندش را می‌دوشید، خانه‌اش را جارو می‌زد، با فقرا بر یک سفره می‌نشست و به آنان توجه می‌کرد…   این است پیامبرم محمد، هر چه برتر می‌رفت، متواضع‌تر می‌شد. درود و سلام خدا بر او باد.  

تا چند وقت پیش فرهنگی زیبا در بین مردم رایج بود که آن را «صله‌ی رحم» می‌گفتند،همان دید و بازدید خودمان! یعنی همدیگر را می‌دیدند،از حال هم با خبر بودند و اگر  مشکلی می‌بود همه دست به دست هم می‌دادند و آن را حل می‌کردند. امروز اما این دید و بازیدها  کمتر شده‌است و جایش […]

عکس‌اش را روی نمایشگر لپ‌‌تاپ‌ام باز کردم. چندین دقیقه به چشمان درشت و مشکی‌اش، چهره‌ گرد و گندم‌گونه‌اش، موهای سیاه و پرپشت‌اش، کت تیره و پیراهن سفیدش خیره ماندم.

چه شگفت انگیز است خیزش و رویش طبیعت سرد و خاموش زمستان در بهاران و این بهاران تکرار خواهد شد تا روزگار بی فصل قیامت.این جوشش پسین طبیعت سرد و مرده ی زمستانی برای ما آدمیان چه پیامی میتواند داشته باشد؟ آیا رستاخیز آدمی نیز چنین چیزی است؟

بسیاری از اوقات قدر داشته هایمان را نمیدانیم و ارزش کنار هم بودن ها را درک نمیکنیم.

وقتی که دوستان با هم جمع می شوند: منظور کسانی هستند که بخاطر خدا آنها را دوست داری و صداقت و درستکاری شان را با تمام وجود احساس می نمایی و وقتی که تو را در آغوش می کشند محبت را درک می کنی.