رایج‌ترین دین، دین زرتشت بود. ما اگر نپذیریم که دیانت زرتشت از ابتدا دچار دوگانه پرستی بوده است، نمی‌توانیم منکر اسناد تاریخی بی‌شماری شویم که می‌گوید این دیانت به مرور و خصوصا در زمان ورود اسلام به ایران، دچار دوگانگی و ثنویت شده بود. مرتضی مطهری می‌نویسد: «اگر تردیدی باشد تنها در بارۀ خود زرتشت و آئین اصلی مزدایی زرتشتی است که آیا توحید است یا ثنوی، اما در مورد اینکه در دوره‌های بعد، بالاخص در دوره ساسانیان که منتهی به ورود اسلام به ایران گشت، ثنوی بودن دیانت زرتشت جای هیچ تردیدی نیست.» ( خدمات متقابل اسلام و ایران، مرتضی مطهری / 20)
ژرژ دومزیل، نویسنده فرانسوی می‌نویسد: «اعتقاد به ثنویت از خصوصیات طرز تفکر ایرانی است.»

این کانال جسارت را از این فراتر برده است و مسلمانان مجاهد و مقاوم غزه را بت‌پرست و مساجد آن را بتکده نامیده و نوشته است: «امروز “خالد بن ولید” برای فلسطینیان از چنان عزت و احترامی برخوردار است که بت کده را بنام او نامگذاری میکنند!»

ایدئولوژی‌های کمونیسم، ماتریالیسم، سوسیالیسم نه تنها جوابی مناسب به مسایل اخلاقی، ایمانی و نظم اجتماعی ارائه نداده‌اند، بلکه جامعه‌ی غرب را به ورطه‌ی نیستی و نابودی معنوی کشانده‌اند. «ساموئل هانتینگتون» Samuel P. Huntington استاد روابط بین الملل دانشگاه هاروارد در مقاله‌ای تحت عنوان «جنگ تمدن‌ها»، دین را مرکزی‌ترین ویژگیِ تعریف تمدن می‌داند. دین‌داری مسئله‌ای فراتر از محیط خانوادگی و یا جبر جغرافیایی است.